Het begin…

Ik zat aan een lekkere espresso toen ik zaterdagochtend de krant las. Mijn oog viel op een artikel over een kookschool waar je een koksopleiding kon volgen. Afhankelijk las ik er vluchtig overheen. 2 dagen later haalde ik de krant weer uit de oud papier bak. Ik kon in elk geval bellen of het wat zou zijn!

Koken was mijn passie en een dag per week wat met mijn handen doen zou best wel eens therapeutisch kunnen werken.

Ik ben ooit geïnspireerd door de Italiaanse kok Artusi die stelde dat er maar 2 dingen belangrijk zijn in het leven. Voortplanting en eten. Zowaar geen slecht perspectief.

shapeimage_9

5 dagen later zat ik tegenover Fred. Ik ga jou leren koken zij hij. Maar Fred “ ik kan al koken”  probeerde ik hopende op meer diepgang. Er viel een lange stilte waarbij Fred mij vrolijk aankeek. Het bleef stil tot hij zag dat ik de boodschap had begrepen. En we doen het op mijn manier zei hij.  De brugpieper in mij herleefde en ik realiseerde me dat het niet makkelijk zou worden.

Met 7 enthousiaste mede studenten begonnen we aan de opleiding tot kok. De uitdaging op de 1e dag was een kist komkommers en een mes om snijtechnieken te oefenen. Toen ik merkte dat na 20

minuten de komkommer rode vlekken kreeg keek ik schichtig om me heen. Toen ik even later met een blauwe pleister (omdat dan iedereen het dan kon zien) en rode vlekken in mijn nek terugkwam, wist ik waar  ik moest beginnen.

Het begin begint bij de basis.

Comments are closed.