Het wonder van de gele fiat

Het is middag op Sardinië. In de lucht is alweer prachtig blauw. Eind september 28 graden.  We lunchen van de laatste restjes speenvarken welke we gisteravond in de steenoven hebben gegaard.

IMGP0119

Wat gaan we eten vanavond eten vraag ik. Niets zegt lucio, mijn zus komt koken met een aantal vrienden. We gaan snorkelen bij Porto Ferro. Het natuurlijk gedrag van het eten bestuderen!

Als we om 17.00 terugkomen en onze dorst willen lessen komen er een aantal gele fiatjes het erf op rijden. Iedereen die uitstapt is voorzien van een wit plastic tasje met inhoud. Ik kan me nog net voorstellen voordat ze de keuken in duiken.

Even later lijkt het of ik in een Italiaanse film terecht ben gekomen. Met verheven stem worden instructies en meningen uitgewisseld. Tenminste dat denk ik. Het tempo is net als het volume hoog.

De vrienden die later aanschuiven nemen allemaal wat van het land mee, een jerrycan wijn, een kist met druiven enz.

De sfeer en de geuren overweldigen me. De Italiaanse chaos krijgt langzaam structuur.

De plastic bordjes en bekers komen op tafel. Italianen hebben een hekel aan afwassen!

Het eten is subliem. Vissoep met kattennagels (pasta wat op kattenagels lijkt). Het hoofdgerecht is gefrituurd vis. Gewoon vis ontdaan van ingewanden en schubben, gepaneerd, geftituurd en opgediend. Daarna de gefrituurde calemare. Mals en puur.

En groente dan hoor ik u denken! Er stonden hele tomaten en komkommers op tafel die eet je net als de vis met je handen. Zo doe je dat!

Eten uit de zee, direct op je bord, Eten uit de tuin, zo op de tafel. Puur en onbesproken.

IMGP0143Om half een,  een halve jerrycan verder, veel lawaai en verhalen, verdwijnen de gele fiatjes weer. Langzaam realiseer ik me dat ik het echte Sardinie heb beleefd.

En als ik op bed lig scrollen de namen en de gerechten als een soort aftiteling door mijn hoofd.

Bedankt Pina!

Wat een heerlijk land.

 

Comments are closed.